Playground

اسکاندیناو نامه - نگاه ششم

2009-11-09T09:56:00.003+03:30

ورزش دستجمعی سوئدی

چیز جالبی که خیلی وقت بود میخواستم بهش اشاره کنم ولی راستش رو بخواید حس و حال و وقت نوشتن اونم با فونت فارسی ....و اینا نبود توانایی عجیب سوئدی ها به سرعت هماهنگ کردن خودشون توی ورزش های دستجمعی هست. شاید اول به نظر خنده دار بیاد ، واسه همین اول یه مشاهده که واسه خودم اتفاق افتاد تعریف میکنم.

روز چهارشنبه بود که به همراه چند تا از دوستای هم وطن رفتیم به سوی ورزش و تندرستی ، زنیرو بود مرد (و البته زن را) راستی و این چیزا. به اصرار یکی از خانم های همراه قرار شد بریم یه چیزی که من تا اون روز حتی اسمش ره هم نشنیده بودم ، قرار بود یه ورزش نسبتا سنگین هوازی باشه به همراه یه سری گامهای یه ذره پیچیده تر، جالب اینجاست که خانم همراه ما دختری بود بسیار بسیار باهوش (کسایی که منو میشناسن میدونن که بیخودی از کسی تعریف نمیکنم) بسیار نکته سنج و اتفاقا خیلی مستعد توی رقص و این جور چیزا. کلاس مربوطه هرچند با رقصیدن یه روابطی داشت ولی ربط مستقیم نداشت. خلاصه منتظر کلاس بودیم تا بالاخره کلاش شروع شد. استاد این کلاس کاملا جدید بود و همون اول گفت که گامهای این کلاس متفاوت و پیچیده تر از کلاس های دیگه هست.

توی کلاس شاید جمعا سی نفر بودند ما هم شش نفر کسایی بودیم که شاید به اندازه بقیه کلاس واسمون تازه بود، خوب تا اینجای ماجرا به خیر گذشت، درام از اونجا شروع میشد که مربی شروع به عوض کردن گامهای حرکت ها میکرد، میشد فهمید که همه به دقت به حرکات جدید نگاه میکنن که درست همونهارو دنبال کنن، ما گروه ایرانی ها هم از همون اول رفته بودیم اون جلوی جلو که یه موقع از بقیه عقب نیفتیم .... چشمتون روز بد نبینه درست مثل یه گله فیل داشتیم رژه میرفتیم ، حرکات ما نه به حرکات دوستامون شباهتی داشت ، نه به حرکات مربی، نه به حرکات بقیه کلاس و نه حتی به حرکتهای قبلی خودمون. درست مثل اون فیل هایی که توش یه دونه 5 تومانی مینداختیم و شروع میکرد به جنبیدن.

فک کنم تقریبا با اطمینان بشه گفت که میانگین ما شش نفر از بقیه جمعیت ( با احتساب آدمای مسن و کودک و ...) از بقیه اگه باهوش تر نبود ، کم هوش تر هم نبود، ولی به طرز خیلی واضحی ما چند نفر همیشه بعد ازچندین سیکل میفهمیدیم که قضیه چیه. در صورتیکه بیشتر آدمای سرکلاس همزمان با استاد حرکتهای جدید رو هم اجرا میکردن هم یاد میگرفتن .... شاید دلیل اصلیش بودن برنامه های ورزشی زیاد توی مدارس سوئد از کودکستان تا دبیرستان باشه، در هر صورت بر گذشته بربادرفته نمیشه گریه کرد ولی میشه با تحلیلش فهمید که کجاها بیشتر به کار نیاز داره.

طبق تعریف هوش آقای هوارد گاردنر هوش حرکتی یکی از فاکتور های نه گانه (یا هفت گانه ، بسته به نوع دسته بندی) هست، ولی فکر کنم این پارامتر هوش هم مثل خیلی پارامترهای دیگه توی مرز پر گهر پرورش پیدا نمیکنه. مثل اسب مسابقه ای فقط ماهیچه هاش طوری آموزش داده میشه که تند بدوه .... اگه خوب بدوه یه گونی هویج میرزن جلوش و اگه بد بدوه چنان با ترکه توی سرش میزنن که به زور تند تر بره و در هر دو صورت هم فرصت نمیکنه حداقل منظره پیستی که داره توش مسابقه میده حتی نیگا کنه.

تابستون استکهلم

2009-07-17T04:41:00.002+04:30

یکشنبه صبح بود و از معدود روزهای گرم استکهلم ، ما هم بجای اینکه مثل اینهمه آدم پاشیم بریم توی دریاچه شنا کنیم پا شدیم رفتیم توی یه باشگاه ورزش کنیم. اول اینکه وقتی وارد شدیم یهو فک کنم که تنها و اولین آدمی بودم که اوی کله سحر اومده بود ورزش کنه، جلوی پیشخون یه خانم بلوندی نشسته بود که تا قبل از اینکه دهنشو باز کنه شبیه فرشته بود بعدش یه چند تا متلک بارمون کرد ، البته چون این جونور ها کلا خیلی مودب حرف میزنن و در نتیجه فحش ها و متلک هاشون هم خیلی اتو کشیدست ، معنی خودمونی متلک ها این بود که مگه تو زندگی نداری پا شدی اومدی اینجا ... بروجایی خودتو گم و گور کن دیگه .... خوب تا اینجاش هم به خیر گذشت ، من که نشسته بودم یه مشت آدم آواره مثل خودم اومدن نشستن پشت در که این کلاس ایروبیک شروع شه ، راستش یکی ا ز دلایلی که من میخواستم حتما به اون کلاس برسم ، مربی خوبش بود، خانمی بود بنام اینگرید، حدود 27 ساله خیلی فرز و چابک ، خوش برخورد و جوری تمرین میداد که همه ما اون آخر آخراش ، امواتمون رژه کنان از جلوی چشممون میگذشتن. حسابی عرق همه رو در میوورد ولی بعدش خیلی باحال بود.

ما همه منتظر مربی بودیم که یهو دیدیم بجای اون یه بوفالو وارد شد، قدش نصف اینگرید بود و عرضش دو برابر اون، این سوئدی ها که در عین اینکه مودب هستن کسی اگه یه ذره حقشون رو بخوره خشتکشو میکشن رو سرشون ، شروع کردن به غر غر کردن و یه چند نفری هم پاشودن رفتن بیرون، ما یه بیست نفری موندیم و این خانم قیافش به همه چی میخورد به جز مربی ایروبیک، 90% وزن بدنش چربی و کیک و شکلات، شاید هم از این غذاهای بی مزه سوئدی بود که اجازه نمیداد اصلا بتونه راه بره، ما هم اول به اون مغز جهان سومیمون گفنیم که نه بابا سوئدی که که تو کار دزدی و از این ماجراها نیستن که ولی یکم که گذشت دیدم واقعا نمیشه ، وسطش اومدم بیرون که برم یه چیز دیگه رزرو کنم ، شانس سگی ما مسئول اطلاعاتش عوض شده بود یه آقایی اونجا گذاشته بودن که بیچاره هم لکنت زبون داشت و هم تیک شدید عصبی ..... یه جمله رو توی 10 ثانیه میشنید و توی نیم ساعت جواب میداد ، بعضی وفتا هم چیزایی رو که به نفعش نبود اصلا نمیشنید.

اون روز نمیدونم چی شده بود ، تیکش ده برابر شده بود، مثل بیضه یه رقاص هی میجنبید، اومدم سوال کنم دیدم مثل اینکه اوضاع خیلی خرابه این دفعه یهویی همه درد و مرضش عود کرده و فایده ای نداره. یه جوری زل زده بود به چشمام انگار که یه جغد بخواد آدم رو هیپنوتیزم کنه ،یه دفعه منو یاد یه سری از معلمهای جاکشی انداخت که با بی رحمی ما رو توی مدرسه کتک میزدن ، حتی یه مدتی که از ترس اینه منم مثل اون دو تا رفیقم ا ز مدرسه اخراج نکنن مثل بز لال فقط سر تکون میدادم. یادش بخیر، کنار اون همه ادبار و لجن، تفریح هایی هم واسه خودمون داشتیم، از انداختی قورباغه توی شربت نذری گرفته تا آتیش زدن و آویزهای مدرسه و گلاب به روتوی شاشیدن توی باک ماشین او سری معلم هایی که سر کلاس نفس ما رو میگرفتن، واسه خودش عالمی داشت.

از فکر معلم و مدرسه دراومدم و خودم رو جم و جور کردم، بر خلاف همیشه بدون اینکه دوش بگیرم زدم بیرون ، مثل یه دوچرخه سواری که داره نفس زنان به خط پایان میرسه داشتم عرق میکردم ، به محض اینکه از در اون هلفدونی اومدم بیرون آفتاب تابستون کوتاه اما رویایی استکهلم همه چی رو از یادم برد، مستقیم به سمت دریاچه رفتم ، پریدم توی آب و پیوستم به بقیه ملت استکهلم.

Cheating on words.

2009-05-08T06:32:00.008+04:30

I know why and I accept the rules of the game, when you're playing poker, you can't follow blackjack's rules! I get that big time, but what still seems like a big pain in the ass is that economists, politicians and so many other bastards find their way to hide the truth within the cute layers of secrecy, two(or multi)-sided words, humor and etc. Most of the papers written in the field of economy like the ones in the journal of "Intereconomics", could be simplified in half of their size and complexity, but why they still do it?!

Words could be simply assumed as the building blocks of a sentence, but for the same reason that more frequent patterns result in expressions and idioms, then the jargon of economics or politics or business and etc seems to be inevitable, so far so good, everyone's happy, birds chirping and ... but the dark side starts to stink when the loop holes are used to turn the meanings upside down.

In a prestigious journal of post-modern there used to be an article, a nice one, the big trick was the words and the possible extracted comprehensions where so variant that no one could fully understand that what the hell the author was talking about, but it got accepted just because they simply didn't know what the hell was going on but the jargon seemed fine. I guess this is one of the whys that many journalists even have a job these days, they sell a product, it's not usually a black or white lie, it's just their own form of the same fact no matter fact or fantasy.

There really must be a way to refine the risk that jargon brings about, I personally support the effort made on learning the jargon and talk through it but like every other system there must be a redemption strategy to make this effort useful.

Mass media is the number one preaching machine of every government, whether democratic or undemocratic and the economics jargon for instance seems to be another method of keeping the facts from the mob since it mandates knowing some basics just to be able to understand the media rather than showing the plain numbers of diagrams or whatever.

Birth of tragedy

2008-10-02T03:13:00.004+03:30

Days are getting shorter
The Mirage of tomorrow is getting closer
The cage is getting looser, no one's watching no more ...
The notes make me fly out of my home ... out of my land ... out of my neighbourhood
no one mourned in your funeral
find another chance to live with no funeral
it's dark when you go outside
I Don't need no one by my side
It's only you that knows what's eating you
In a dream of being a guru
that matches no one in your great days of freedom
complexity is no virtue
even in the world of cheesy soft and new
you're still wondering in the if that might come true
it comes and goes with preposterous shape of tide
keep that always, always in your fucking mind

In the subway

2008-08-20T02:20:00.004+04:30

ساعت حدود چهار و نیمه، بدترین موقع برای سوار مترو شدن ، یه سری مثل همیشه جا گیرشون نمیاد که بشینن. طبق معمول به محض نشستن کتابهای جیبی یا روزنامه ها رو در میارن ، یکی از رمانهایی که تبلیغشو به در و دیوار زدن میخونه ، یکی سودوکو حل میکنه ، یکی هم یه جفت هدفون تپونده توی گوشش، بعضی هم چند کار رو همزمان انجام میدن.کسی که روبروی من نشسته داره سرش رو با ریتم موزیک اینور اونور میکنه، یه پسر کنار پنجره داره با موبایلش با آب و تاب حرف میزنه ، دختره آی پادشو خاموش کرده ولی همچنان سرشو مثل بلدرچین تکون میده تا وانمود کنه که حواسش به تلفن پسره نیست. اینور یه بچه نشسته که معلومه ا ز همین بچگیش خیلی تخسه، انگشتشو هی میاره جلوی چشماش و هی دور و نزدیک میکنه، مامانش حسابی قاتی کرده ، فک کنم میترسه بچش یه موقع چشاش چپ بشه ، یه دونه بیسکوییت میده به بچش، ایندفعه همون بیسکوییت رو هی به چشش دور و نزدیک میکنه، من یهویی میخندم ، مامانه نفهمید چرا ولی مطمئنم بچه چهار پنج ساله خیلی سریع فکرمو خوند. یه نگاه به مامانش کرد و سریع بیسکوییت رو خورد. مامانه داره به بچش چپ چپ نگاه میکنه، بچه خیلی اهمیت نمیده، هی داره کارش رو تکرار میکنه، از سر جام بلند میشم ، نوبت منه که بزنم بیرون.

A fresh breath of air

2008-07-09T20:56:00.003+04:30

شعرى از پابلو نرودا

ترجمه از احمد شاملو

به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی
اگر سفر نكنی،
اگر كتابی نخوانی،
اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،
اگر از خودت قدردانی نكنی.

به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی
زماني كه خودباوري را در خودت بكشی،
وقتي نگذاري ديگران به تو كمك كنند.

به آرامي آغاز به مردن مي‌كنی
اگر برده‏ی عادات خود شوی،
اگر هميشه از يك راه تكراری بروی …
اگر روزمرّگی را تغيير ندهی
اگر رنگ‏های متفاوت به تن نكنی،
يا اگر با افراد ناشناس صحبت نكنی.

تو به آرامی آغاز به مردن مي‏كنی
اگر از شور و حرارت،
از احساسات سركش،
و از چيزهايی كه چشمانت را به درخشش وامی‌دارند،
و ضربان قلبت را تندتر مي‌كنند،
دوری كنی . .. .،

تو به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی
اگر هنگامی كه با شغلت،‌ يا عشقت شاد نيستی، آن را عوض نكنی،
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نكنی،
اگر ورای روياها نروی،
اگر به خودت اجازه ندهی
كه حداقل يك بار در تمام زندگي‏ات
ورای مصلحت‌انديشی بروی . . .
-
امروز زندگی را آغاز كن!
امروز مخاطره كن!

امروز كاری كن!
نگذار كه به آرامی بميری!
شادی را فراموش نكن

دیکتاتور سوئدی

2008-07-02T06:21:00.003+04:30

موضوع : خر حمالی توی یه پروژه بی سر و ته ... راه انذاختن یه مشت سرویس با کیفیت بالا روی اینترنتی که توی ایران ملت به دلیل محدودیت تکنولوژی فعلا آرزوش رو هم نمیتونن بکنن واسه یکی دوتا کشور آفریقایی ، پول پروژه هم قراره از سازمان ملل و چند تا از انجمن های انسان دوست و این حرفا بیاد و صرف این پروژه بشه. صاحب پروژه ها هم یه جاکش در لباس پروفسور که هم پول سازمان ملل رو میگیره و هم از فیگور انسان دوستانه سازمان ملل واسه یه مشت گاومیش دیگه اینور و اونور دنیا تریپ میزاره و ویترین میسازه.

خوشحالم از اینکه توی این پروژه دارم تمام وقت کار میکنم ، ناراحتم از اینکه مطمئنم که این پروژه دست آخر اونجا عملی نمیشه ؛ خوشحالم چون توی محیطی کار میکنم که خیلی انعطاف پذیره ، ناراحتم که این الاغ مثل یه مبصر کلاس با این پروژه برخورد میکنه، ضمنا این رو هم بگم که پروفسور عزیز داستان ما حدودا شصت سال داره ، آدم حد اقل انتظارداره آدمی توی این سن بدونه داره چه غلطی میکنه ..... دلم نمیخواد در مورد کار و بارم درد دل کنم ولی خوشحالم که من دانشجو میتونم به این بابا که رئیس یه دپارتمان اساسی یه و ده ساله که این پروژه رو داره انجام میده وسط جلسه بگم که اگه مدیریت بلد نیستی حداقل مطابق سن و سالت رفتار کن و اونم بگه باشه ، سعی میکنم ! میدونم که شانس یه موقعیت دکترا پیش این بابا و هر کی که با این رفیق هست رو با این کارم به راحتی از دست میدم ولی خوب اینا رو همه میشه دایورت کرد روی تخم چپ. خوشحالم که سیستم این وسعت از قدرت مانور رو به منتقدش میده و ناراحتم که توی همین سیستم یه گاومیش امکانش رو داره که مثل یه گاومیش رفتار کنه.

کسی که توی سیستم جایی شبیه به سوئد یا ... بزرگ شده باشه تمام شانس های لازم رو واسه انعطاف پذیر بودن داشته و سیستم هم آدم هارو به این سمت هدایت میکنه ولی خوب بعضی ها خودشون یه مسیر دیگه رو انتخاب میکنن. اینجا آدم های محافظه کار ( و نه محافظه کار به لحاظ سیاسی بلکه به لحاظ رفتاری و مدیریتی ) یا معمولا آدم های خیلی با نفوذ و قدرتمند هستند و یا کسایی که با جون کندن زندگی میکنن .... این بزمجه از هیچ کدوم از این دو تا دسته نیست ... نمیدونم شایه شصت سال پیش یه توریستی ، ملوان علافی چیزی طرفای استکهلم پیداش شده بوده .... ما که چیزی ندیدم. توی دانشگاههای ایران که استاد یعنی استاد معظم و هزار تا لقب و اینا دنبالش .... بازم کسایی بودن که آدم از انسانیت اینها همیشه درس میگرفت و شگفت زده میشد ....

پی نوشت : یه چیز جالب دیگه توی این پروژه هست که خیلی خیلی واسه من جالب بود ، از اونجایی که این پروژه قراره توی آفریقا پیاده سازی بشه یه تعدادی آفریقایی هم دارن روی جاهای مختلف این پروژه کار میکنن ... هیچ دوتایی شون هم اهل یه کشور نیستند ، چند تا موردشون هم مال کشورهایی هستند که با هم درگیرند ، همکاری و کار تیمی و تعهد کامل به کار این چند نفر (همه اونها بدون استثنا ) واقعا تعجب آوره بعضی وقتها ، وقتی هم که نیگا میکنی میبینی که از نظر شخصیتی و ... هم خیلی با هم فرق دارند ولی سیاه پوست بودن اونا رو به هم پیوند میده و این زمانی جالب تره که مثلا خاور میانه ای بودن ، چمیدونم عرب بودن ، و یا حتی ایرانی بودن اینقدر آدم هارو توی این محیط به هم نزدیک نمیکنه که هیچ بعضی وقتا هم تاثیر منفی میگذاره... همه چیز ما ته شانس بوده از اول ! ....

Losing Face

2007-08-12T17:14:00.001+03:30

اصطلاح "Losing Face" رو همه شنیدیم، خیلی جالبه. همچین چیزی توی فارسی به این شکل و شمایل نداریم. این موضوع زمانی جالب تر میشه که نمود اون رو توی فرهنگهای مختلف میبینیم. توی کشورهای آسیایی به جز شاید ژاپن یه طرز فکر وجود داره که اگه یه نفر یه بار یه جا کاری رو اشتباهی انجام بده ممکنه اونو کودن فرض کنن، و یا اینکه به زعم خودشون پیش بقیه هم قطارهاشون ضایع بشن. این خاصیت تا جایی که من دیدم توی چینی ها و همسایه های شرقی ایران خیلی زیاده، توی ایران هم بدون شک هست اما یه کم کمتر. برعکس سیستم آموزشی و کاری و اقتصادی دنیای مدرن همیشه اصالت رو به وضوح و شفافیت ماجرا میده. یکی از دوستان خیلی خوب که البته سوپروایزر یکی از پروژه های خودم هم بود تجربه خیلی جالبی از این قضیه توی چین داشت، یه دانشجو توی آزمایشگاه تحقثقاتی که ایشون مسئولش بوده کار میکرده و یه بار در غیاب اون برنامه ای رو که روی یکی از سرور های اونجا در حال اجرا بوده رو تغییر میده. دوست نگون بخت ما گفت شاید سه روز به کمک همین دانشجوی مغرور(!) و بازیگوش گشتیم تا ایراد کار و پیدا کنیم تا اینکه جوانک الدنگ بدون حضور کشیش شروع به اعتراف کرد که .... آره خلاصه شرمنده من اینرو سه روز پیش تغییر داده بودم .... البته الان این قضیه واسه من خیلی شنیدنش تعجب آور نیست ، خیلی ساده اونا دلشون نمیخواد ضعف هاشون رو کسی بفهمه، و اشتباه کردنشون تاوان وجدانی سنگینی داره!! برعکس توی سیستم آموزشی سالمتری که توی سوئد هست و اغلب اروپایی ها و همچنین امریکایی ها هم ازش بهره مند هستند، همیشه تمرکز اصلی روی بهبود شرایطه تا شایط اولیه، به همین دلیل کسی سنگ بزرگی بر نمیداره که نتونه بندازه!

مشاغل کاذب

2007-07-08T18:58:00.003+03:30

توی مدرسه یه معلم داشتیم که بعضی وقتا یهویی میزد به سرش و شروع میکرد به تعریف کردن هر چیزی که توی کلش میگذشت، یه دفعه شروع کرد به صحبت در مورد "مشاغل کاذب"، مشخصات اجتماعی اونها و البته اقتصادی. منم وقتی نیگا کردم، دیدم که معلم پرورشی ما که اتفاقا خیلی آدم بد اخلاق و گنده دماغی هم بود با خصوصیات مشاغل کاذب سازگاری کامل داره، اصلا خوب بود توی دایره المعارف واسه مفهوم "مشاغل کاذب" عکس اونو بزنن و زیرش بنویسن بدون شرح! به معلم گفتم که این خصوصیات که میگه خود خود معلم پرورشی ماست، یه نیگا کردو گفت: خفه شو بچه!

معلم ورزش همون دوره ما بنده خدا معتاد بود و معلم ها چند بار سعی کرده بودند ببندنش به یه جایی که ترک کنه، آدم خوبی بود و یه جورایی دیوارش کوتاه تر از دیوار بقیه بود. یادمه تنها کاری که سر کلاس ورزش واسه ما میکرد این بود که یه توپ (که توی مدارس جسم مقدسی محسوب میشد و به هر کسی نمیدادن) رو از دفتر میاورد، میومد وسط زمین فوتبال شوت میکرد زیرش ، یه مشت دانش آموز هم مثل یه گله فیل دنبال توپ میدویدند ... خود معلم عزیز هم میرفت توی دفتر از اول ساعت شروع میکرد به خوردن چایی غلیظ پر قند و سیگار کشیدن تا آخر ساعت که میومد توپ رو جمع میکرد. اما جالبه، آدم محبوبی بود، همه دوستش داشتن، شاید یه دلیلش این بود که مظلوم بود و کاری به کار کسی نداشت.

معلم پرورشی لایق و فرهیخته قصه ما اتفاقا معلم قرآن ما هم بود، سرکلاس قرآن گفت که هر کس قرآن بیست بشه نمره ورزش اون رو هم بیست میدیم!! من پرسیدم آقا مگه نمره ورزش دست آقای فلانی نیست؟ گفت خفه شو بچه، حالا بعدا شاید با اون هم هماهنگ کردم!! وقتی سر کلاس ورزش از معلم پرسیدیم که این بابا راست میگه یا نه، یهویی عین لامپی که اتصالی کرده باشه شروع کرد به جم خوردن، فک کنم هر چی کشیده بود از سرش پرید، رفت یقه معلم قرآن و گرفت و شروع کرد به بد و بیراه گفتن، روز جالبی بود... تمام درسهایی که معلم پرورشی عزیز ما برای هدایت دانش آموزان خونده بود داشت بصورت فحش خواهر مادر نثار اون یکی معلم میشد، برای هر موجودی که عقلش حداقل به اندازه بوقلمون میرسید، کاملا روشن بود که حق با معلم ورزشه اما خوب معلم قرآن و پرورشی حق مسلم خودش میدونست که زور بگه.

عصر همون روز قرار بود با همین افلاطون کلاس پرورشی داشته باشیم، من معمولا سر کلاسهای این یارو میرفتم آخر کلاس میشستم که راحت تر باشم و کمتر بهم گیر بده، این جمله رو یادمه که خیلی در مورد من تکرار میکرد، تازه اسم من رو هم نمیگفت، به من میگفت: "ای انسان!!"، میگفت "ای انسان من الان تو رو میبینم که داری توی آتش جهنم میسوزی!!".تازه هر جلسه که میگذشت اوضاع من توی جهنم بد ترو بد تر میشد.... یادمه یه بار که دیگه طبقات زیر زمین جهنم ته کشیده بود بهم گفت: "ای انسان! تو وضعت خیلی وجیعه!!" البته منظورش از "وجیع" همون "فجیع" خودمون بود، بغل دستی من به خاطر همین اشتباه معلم سرش رو کرد زیر میز و شروع کرد به خندیدن... خیال میکنین معلم رئوف و حلیم قرآن، کظم غیظ کرد و با رأفت اسلامی از خطای اون طفل غافل درگذشت؟!! نه ، برعکس دخلشو آورد و اینقدر زدش که به غلط کردن افتاد... نمیدونم، شاید قصد داشت با مشت و لگد، به زور بفرستتش بهشت؟!

اسکاندیناو نامه – نگاه پنجم

2007-06-09T19:12:00.001+03:30

اسکاندیناو نامه – نگاه پنجم

شایدهمه ما با این موضوع برخورد کرده یم که توی یه خانواد، پدر یا مادر، یکی از بچه ها رو بیشتر از بقیه دوست دارند ولی هیچ وقت کاری نمیکنند که این موضوع در رفتارهای اونها مشخص بشه، یعنی این حس یه جایی نانوشته و ناگفته باقی میمونه، اما اگه درست نیگاش کنی خیلی راحت حسش میکنی، با عروسک های عین هم خریدن و هدایای عین هم و این جور جفنگیات هم نمیشه روش سرپوش گذاشت. این سرپوش گذاشتن تاوانیکه که پدرو مادر احمق برای دروغی که سرهم کردن باید بپردازند و برای اثبات ادعای خنده دارشون باید کلی انرژی و وقت صرف کنند، تازه آخرش خواهر دیگه به سوگلی خونه حسادت میکنه و از اون بدش میاد، خواهر سوگلی هم سعی میکنه همیشه دردهن اون یکی رو یه جوری ببنده تا صداش در نیاد، آخرش بابا و مامانه میگن که ببینین: ما شما دو تا رو قد هم دوستتون داریم!!

تقریبا مثل همین اتفاق توی سوئد افتاده اما در مقیاس بزرگتر. این کشور ادعای برابری آدمها رو یدک میکشه ، صرف نظر از رنگ و نژاد و مذهب و .... خوب ژست خیلی خوشگلیه و دورنمای قشنگی داره اما ببینیم توی اینجا چی میگذره. قوانین هم رنگ و بوی برابری دارند، مثلا چند ماه پیش رهبر حزب دموکرات سوئد، وقتی مست بوده به یه ایرانی به خاطر رنگ مو و نژادش دری وری میگه، اونم موفق میشه علیه همین خانم رئیس حزب یه مشت مدرک جمع کنه و کله پاش کنه، آره این اتفاق بخاطر وجود قوانینی که نژادپرستی رو از بیخ محکوم میکنه میفته و رئیس این حزب مجبور به استعفا میشه. خیلی خوشگله، نه؟ ممکنه بپرسید که ، وقتی توی یه کشور تا این حد توهین به نژاد قابل پیگیری و تنبیهه پس دیگه جایی برای نگرانی وجود نداره!!

چند تا حقیقت وجود داره که بایستی اونها رو عجالتا بعنوان مفروضات مسئله پذیرفت، یکی اینکه ایرانی ها بعنوان یه قوم مهاجر کلا جزو اقوام خوب مهاجر اینجا محسوب میشوند، حالا اگه نخواهیم اسم خوب و بد رو روی آدما بگذاریم حداقل میشه گفت که ایرانی های اینجا به نسبت سومالیایی ها تفاوت کمتری با جامعه سوئدی دارند، شاهد این مدعا هم مثلا بود و نبود حجاب و علاقه به شناخت فرهنگهای دیگه هست... حالا بگذریم و اینکه اینجا جمعیت مهاجری که توی سوئد زندگی میکنند، حدود هشت تا ده درصد کل جمعیت کشور رو تشکیل میدن، و علت ورود خیلی از افراد به این جامعه هم پدیده هایی مثل جنگ و نابسامانی توی وطن این افراد بوده نه تخصص و تحصیل علم و....بعبارتی این مهاجرین بودند که به اقامت نیاز داشتند، نه صنعت سوئدی که به نیروی خلاق و متخصص نیازمند باشه . حالا به زامبیایی ها و سومالیایی ها و عراقی ها و .... کاری نداریم ، فعلا برسیم به هموطن های خودمون: جامعه ایرانی های مقیم سوئد ، یا مقیم استکهلم هم درنوع خودش قابل بررسی یه ، ایرانی های اینجا هم از افراد مختلف تشکیل شدن، عشق علم ، خالی بند ، عشق بلوند، عشق حقوق بیکاری ، عشق کسب و کار، عشق دنیا گردی و اروپا .... همین بین ایرانی های اینجا فاصله عجیبی انداخته، من خودم تا حالا فکر میکردم که علت گسستگی ایرانی های اینجا، زندگی ماشینی و کارکردهای اقتصادی این کشوره، اما حالا میبینم که خود ساختار ایرانی هایی که اینجا هستند هم عامل مهمی در بروز این رفتارهای عجیب و غریب محسوب میشه، اینجا ایرانی ها از هم فرار میکنند، حتی بعضی دانشجوها هم از هم فرار میکنند، (البته به نسبت سایر ایرانی های ساکن اینجا خیلی کمتر) ، ایرانی های اهل علم و کتاب با بقیه نمی جوشند، اوایل ورود اونها به سوئد خیلی به معاشرت با بقیه ایرانی ها، و اصولا مردم، علاقه نشون میدن، اما رفته رفته سرخورده میشن و بی خیال اطراف ، و تصمیم میگیرن مثل بقیه زندگی کنن، خیلی جالبه. دیگه میون بقیه ایرانی ها نمی جوشند و فقط رفقای بسیار محدود خودشون رو حفظ میکنن، که در بسیاری موارد ترجیح میدن که ایرانی نباشه.

خیلی بعیده که مثلا دو تا ایرانی که یکی استاد دپارتمان برق و دیگری استاد دپارتمان شیمی یه دانشگاه هستند با هم دچار مشکل باشن و باهم معاشرت نکنن، اما دو تا ایرانی که دارن با حقوق بیکاری بیمه بیکاری و کار سیاه دزدکی زندگی میکنن ، چشم دیدن همدیگه رو ندارن، و اگر هم همدیگه رو ببینن ، از خودشون میپرسند که کی این آدم رو اینجا راه داده؟!!!! انگار که اگه خودشون اینجا نباشند فردا عزای عمومی اعلام میشه!!

نژادپرستی اینجا هم همونطور که گفتم توی قانون و کاغذ و دفتر وجود نداره، هر چی هست توی ذهن آدماست. همین ترس از توهین احتمالی به کسی که شاید این اتفاق رو نسبت به خودش خالی از احتمال ندونه، این مردم رو خیلی خیلی بی میل به شروع صحبت و ارتباط بار آورده، سوئدیها هیچ وقت شروع کننده یه مکالمه نیستند!! این مردم با بقیه قوم ها ، حتی مثلا آلمانی ها هم براحتی وارده تعامل اجتماعی نمیشن،باقی ملتهای دنیا که جای خودش رو داره، البته در محیطهای دانشگاهی این قضیه کمرنگ تره اما باز هم وجود دارن ایرانی ها یی که وقتی یه ایرانی دیگه بهشون نزدیک میشه سریعا کانال رو به سوئدی سوئیچ میکنن تا دوباره وضعیت سفید بشه!!! واقعا باعث تأسفه که اتفاقات اینچنینی میفته اما خوب بالاخره هست.

به نظر من روند دید نژادپرستانه توی سوئد کم کم رو به افزایشه، توی روزنامه های اینجا میشه کم و بیش آمار های مربوط به دزدی و تجاوز رو دید که با دیدگاهی بی طرفانه میگه که 85 درصده این اتفاقات توسط خارجی ها یا نسل دوم اونها اتفاق میفته در حالیکه کمتر از ده درصد جمعیت اینجا غیر بومی اند.... بعضی ها هم که دل رو میزنن به دریا و کامل مینویسند .... اما نمیشه قانونی وضع کرد که مثلا سوئد رو وادار به جلوگیری از ورود مهاجر ها بکنه، چراکه سوئد میخواد چهره بشر دوستانشو به کل دنیا نشون بده، حالا آمار دزدی و تجاوز چند برابر هم بشه زیاد طوری نیست ... نتیجه این میشه که نفرت خاموش از خارجی های اینجا خودشو توی کار و تصمیم گیریهای اینچنینی نشون میده، زمانیکه به دلایل مضحک خارجی هارو در مصاحبه های کار رد میکنن در حالیکه بارها و بارها به تقاضاهای کار ساختگی اثبات شده که اولویت اول متعلق به اسامی شبه اروپایی و امریکایی یه و بعد اسامی خاور میانه ای. یه مقدار از این دید نژاد پرستی هم تقصیر همین نژاد های غیر سوئدی یه، نه همه ، اما خیلی ها انگار تازه به این نتیجه رسیدند که حق و حقوقی دارند و تازه خبر دار شدند که آدمیزادند و بنابرین سعی میکنند که حقوق از دست رفته خودشون رو در طول یک عمر سریعا احیا کنن، این دسته از آدمایی که اینجا هستند حکایت همون مارماهی هستن که نه مار اند و نه ماهی بعلاوه تازه از توی یه فاضلاب افتادن توی یه آکواریوم شیک و پیک، به در و دیوار این آکواریوم هم رحم نمیکنن ........ دیسکو رفتنشون مثل اروپایی هاست و اگه یه نفر بخواد یه وقت با دختر خانواده ازدواج کنه ، دوباره میشن مثل ایرانیها!

چرخ روزگار

2007-06-06T03:35:00.000+03:30

برداشت اول

نمیدونم این عادت ما ایرانیهاست یا اینکه کلا بشر اینجوریه ، واسه اینکه علاقه خودمونو به یه موضوع یا موضع یا ... نشون بدیم طرف مخالفاشو میکوبیم، یه چیزی که واسه خود من اینجا جالبه نظر ایرانی ها در مورد ایرانه، یا اینکه عاشق ایرانن و وقتی ازش حرف میزنن مثل بوتیماری که جفتش مرده باشه میرن تو هم ومیگن تحمل غیر ایرونی رو ندارن و فقط اونجاس که آدما میتونن همدیگه رو درک کنن و ..... برعکس یه سری دیگه هم اعتقاد دارن که ایران جهنمه و همه توی ایران بدبختن و اونایی که مثل آدم زندگی میکنن لابد دزد و راهزن هستن وآدمای خوب همه گدا گشنن و بی چاره همجنس بازای ایرانی که هیچکس درکشون نمیکنه و ... البته یه چند مورد هم دیدم که معتقدند ایران یه جهنم بزرگه و سوئد از اون بدتره!! واسه دیدن درام لازم نیست آدم بشینه فیلم مولن روژ رو نیگا کنه ، یه سری از ملت اینجا خود تراژدی هستن. یه سری آدما دست خودشون هم نیست ، هر جایی برن یه گوشه میگرن کپه مرگشون رو میگذارن از همه چی ایراد میگیرن، اگه بگن بابا از فردا تو میشی ملکه انگلستان یا مدیر مایکروسافت ... اول میگرده میره توی توالتش میگه اینجا چرا اینقدر بوی گند میده؟!

برداشت دوم

هرچی که آدم جون بکنه که صبح از خواب بیدار شه ، ورزش کنه، لبخند بزنه، شام سبک بخوره و آرامش رو تجربه کنه ، بالاخره بازم ممکنه یه چیزی پیدابشه که حال آدم رو بهم بزنه و آدم دلش بخواد مثلا نزدیکترین صندلی رو بکوبه تو سر طرف صحبتش یا اینکه بگیره طرف رو با یه لامپ صد وات سری بکنه و مثلا با لودر از روش رد بشه .... داشتیم با یکی از هم وطنان فرهیخته و تحصیلکرده صحبت میکردیم که اتفاقا خیلی هم نگران بشریت بود یه دفعه بلایی سر بشریت نیاد احساسات این دوستمون جریحه دار بشه. جالب اینجاست که این دوست با احساس ما به شدت آرزو میکرد زودتر ایران وارد جنگ بشه تا هنوز گورشو از سوئد گم نکرده بتونه از اینجا پناهندگی بگیره. بعضی وقتها وجود یه نفر اینقدر از گه سرشار میشه که با هیچ مدرک دکترایی هم پاک نمیشه.

نسل نو

2007-05-24T21:19:00.000+03:30

تابستان 85 بود ، اون موقع فکر میکردم که چون به زودی باید سفر کنم نیاز دارم که دوباره توی یه محیط انگلیسی زبان قرار بگیرم ، این بود که به پیشنهاد یکی از دوستان توی یه آموزشگاه زبان انگلیسی به یه سری آدم، مکالمه زبان درس میدادم، البته کیس های عجیب و غریب زیادی اونجا بودن مثلا خانمی که قرار بود با دوست پسر اینترنتی تازش برای اولین بار در دوبی ملاقات کنه و مکالمه زبان براش حکم مرگ و زندگی داشت و یا دو پسر عمویی که قرار بود با الاغ از ایران فرار کنن و توی کاه قایم شن و چمیدونم یه مقداری از مسیر رو شنا کنن و به یه مقصدی که هیچ وقت به کسی نمیگفتن فرار کنن، اونا هم از جمله موجوداتی بودند که اون کلاس هارو انتخاب کرده بودن، بگذریم.

یکی از مواردی که واقعا بعضی وقتا آزارم میداد این بود که میدیدم خیلی از جوونهای سر کلاس که اتفاقا اغلبشون کسایی بودن که داشتن خودشونو واسه تافل و ادامه تحصیل در خارج از ایران و این جور چیزا آماده میکردند، چقدر به نظرم غریبه میان، وسط دوستان و هم کلاسی ها بعید بود اگه یکی ندونه که مثلا رمان "دکتر ژیواگو" رو کی نوشته ، حد اقل اینکه بدونه عجیب نبود ، اما خیلی واسم جالب بود سر کلاس هیچ کس نمیدونست که روسیه قبلا اسمش شوروی بوده و مثلا واحد پول استرالیا هم دلاره و این جور چیزا، نمیدونم ولی فکر میکنم اگه حرفش پیش میومد حتی نمیدونستن که ایران یه استان به نام سیستان و بلوچستان داره. وسط یکی از اینها هم یه نفر بود که عاشق به قول خودش هنرمدرن بود و جیم جارموش و مرد مرده "Dead Man " و تارانتینو و راک و جو ستریانی و گراس و یه سری نقاشی ها که رنگ املت هستند و این جور چیزا. وقتی از موسیقی حرف میزد با تمام وجودش متالیکا رو میپرستید و میگفت خداس ، بیسته ، حرف نداره، منم از سر کنجکاوی میپرسیدم که میتونی بگی که کجاش باحاله یا مثلا چرا، یا مثلا اینکه چه حسی بهت میده که باحاله، میگفت ، نمیدونم چرا اما میدونم که با حاله ، و قتی یه چیزی باحاله یعنی باحاله.

میگفتم کدوم آهنگ متالیکا رو دوست داری، جالب اینجاست که تمام آهنگ های مورد علاقش همونایی بودن که با یه پیانو یا ویولون هم قابل زدن بودن و بعضی گروه ها هم بعضی آهنگها رو با پیانو و ویولون واقعا اجرا کردند، ریتم اونها همون ریتم های پاپ بود که همیشه شنونده هاش از طرف همین آدم به خریت و نداشتن شعور موسیقی متهم میشدن. میگفتم چرا از Kill Bill خوشت میاد، میگفت یه حسی بهم میده که خیلی جالبه ، میگفتم چه حسی ، میگفت نمیدونم. از شعر فروغ حرف میزد، میگفت که خیلی دردناکه، میگفتم چرا دردناک بودن داستانی که خوندی واست جالبه ، میگفت درام داستان رو دوست دارم ، گفتم اگه داستان مادر بزرگ خودمو که از پدربزرگم جدا شد واست بگم خیلی از این دردناک تره. میخوای واست بگم ، میگفت که نه. داستان فروغ خوبه. میگفت موسیقی پاپ مال آدمای بی شعوره ، موسیقی کلاسیک هم چون اسمش کلاسیکه مال آدمای کسالت آوره و پیر مرد پیر زنها باید گوش بدن، نه آدمای باحال مثل ماها :-O

جالب بود عادت داشت همه آدم ها رو هم روانشناسی کنه ، فک کنم لازم نیست یاد آوری کنم که از همه چیز هم بیزار بود، مگه اینکه اونهاهم مثل خودش فکر میکردند. یا اینکه خیلی احمق بودند که این در کنارشون احساس ارسطو بودن بکنه. اگه چیزی به نظرش نا متعارف میومد بدون اینکه کوچکترین فکری در موردش بکنه میگفت که نه ، با تریپش حال نمیکنم.

عاشق ادبیات بود، البته منظور از ادبیات رمان های مثلا فلسفی خیلی جدیدی بود که پریروز چاپ شده بود، کلا هفده صفحه بود وهمین تعداد صفحات حدود چهارده فصل ، اسمش هم داستان های کوتاه بود. مثل قرص های بدنسازی میمونه بدون اینکه کار خاصی انجام بدی در کمتر از یک ماه سه برابر میشی. خیلی خوبه آدم توی فلسفه هم صاحب نظر میشه بدون اینکه حتی یک بار بدونه که ویتگنشتاین کی بوده یا اینکه شغل برتراند راسل فیلسوف بوده یا رام کننده اسب چموش ... بگذریم. فقط لباس و مدل مو نیست که مد میشه ، فیلم های که آدما میبینن، کتابایی که یهویی بهش علاقمند میشن و حتی موسیقی هم مد میشه. جالب بود که تمام اروپا رو گشته بود اما نمیدونست که آلمان قبلا دو تیکه بوده ، اما میدونست که کرت کوبین خودکشی کرده چون آدم خفنی بوده و خیلیا حرفای متعالیشو نمی فهمیدن، بیچاره کرت کوبین نابغه بی نوا.

بازم نوستالژی - آهنگ های کودکی

2007-05-18T04:55:00.000+03:30

امشب یکی ازاقوام و البته دوستان، یه لینک واسه من فرستاد که کلی نوستالژی شدم ، واسه بروبچه های هم سن و سال من، حالا چند سال بالا و پایین این آهنگ ها یادآور روزهایی هست که هی میرفتیم جلوی تلویزیون ولو میشدیم ، بهمون میگفتن بیا عقب بشین چشات ضعیف میشه. خلاصه شنیدنش حتی روی شتر های نسل ما هم تأثیر میگذاره بلا نسبت شما، اونایی که خیلی فرقی بین اینها و ا آهنگهای حسن دماغ ( شماعی زاده) نمیبینن ، به قول شاعرکژ طبع جانورن دیگه. یه کلکسیون جالب از این آهنگها رو میتونین اینجا پیدا کنین. آهنگ جدید بلاگ هم یکی ازآهنگهای کارتون های دوران کودکی ماست، یادمه همیشه اصرار داشتم اول و آخر این کارتون رو ببینم که آهنگشو از دست ندم، ما هم در نوع خودمون جانوری بودیم.

اسکاندیناو نامه – نگاه چهارم

2007-04-20T01:17:00.000+03:30

این همه از گل و سبزه و بلبل گفتیم، حالا یکم هم بپردازیم به اون روی سکه. مردم سوئد، مردمی هستند بی نهایت محافظه کار، توی حرفهای روزمره اینها ضرب المثلهایی هست که بعضی طرز فکر های اونا رو کاملا نشون میده ، یکی از اونا تمایل اجتماعی شدید به برابری و تساوی ، خصوصا تساوی ظاهریه. خیلی از این مردم به اندازه ای پول دارن که همین فردا بتونن آخرین مدل مرسدس رو بخرن، اما این کار رو نمیکنن، نه به این خاطر که دلشون نخواد، به این خاطر که نمیخوان وسط دوست و آشنا و همکارو رئیسشون انگشت نما بشن، بر عکس خارجی هایی که معمولا روی کسب و کار های پر درآمد دست گذاشتند و برعکس سوئدی ها از اون طرف اهل به نمایش گذاشتن دستاورد های زندگی در فرنگستون هستن :- )

خاصیتت دیگه ای که متأسفانه اینجا بعد از مدتی به چشم میخوره ، علاقه شدید مردم به حرف زدن در مورد همدیگست که واقعا واسه من هنوز توجیه نشده که چرا؟ اما این قضیه کاملا به چشم میخوره ، البته منظورم شایعه پراکنی و به قول مطبوعات ما "نشر اکاذیب!!" نیست، اینها اطلاعات درستی رو که در مورد بقیه دارن خیلی راحت مطرح میکنن. علیرغم ظاهر جامعه و اتفاقات ناگواری که برای بعضی کله گنده های این مملکت رخ میده و علتش توهین به یه فرهنگ و یا نژاد خاصه و باعث شده که مهاجر ها مانور بیشتری داشته باشن و جامعه یکدست نشون بده، علاقه سرمایه دارهای استکهلم به داشتن محافل و دوستان همجنس و خودی ، باعث شده که ورود به یک سری سطوح مدیریتی و دولتی برای یک غیر سوئدی، نه قانونا بلکه عملا غیر ممکن باشه.

این افراد، هیچ وقت شکایتی از شرایط موجود نمیکنن و در جمع بسیار بسته اما موثر خودشون امور رو کنترل میکنن، البته افراد خارج از این جمع لزوما غیر سوئدی نبوده و افراد توی این جمع هم لزوما سوئدی نیستند. زمانیکه کسی به این دسته از افراد دسترسی پیدا کنه و یا بهتر بگم ، به نوعی منافع مشترک داشته باشه ، ورق کاملا برمیگرده.

خاصیت دیگه مردهای سوئدی اینه که در مورد همه چیز شاکی اند، و ظاهرا هیچ وقت از اوضاع موجود ابراز رضایت نمیکنن، حرف معمول مردهای سوئدی، پول، سرمایه گذاری و ورزشه ، به ندرت یه پسر سوئدی رو میشه پیدا کرد که از جوایز گولدن گلوب و کن یا سونات مهتاب بتهون حرف بزنه، از طرفی، دختر های سوئدی عاشق هنرو سینما و موزیک و ادبیات هستن و هیچ وقت از آخرین خبرهای دنیای هنر و بخصوص سینما دور نمیشن، حتی اونایی که رشته های فنی و مهندسی میخونن.

اسکاندیناو نامه - سومین نگاه

2007-04-08T22:26:00.000+03:30

همه اطلاعات در دسترسه، لازم نیست زیاد خودتو به زحمت بندازی، اگه هیچی هم ندونی کارت راه میفته، وقتی میری توی مترو روی تابلوی دیجیتال ایستگاه لیست تمام قطارها، مقصد هاشون و انتخاب مسیر هست، توی مراکز اطلاعات لیست تمام ساختمون ها و عنوان هاشون هست، حتی میتونی درآمد ماهیانه افراد رو با دونستن یه سری اطلاعات بفهمی، مردم اینجا از دورو بر خودشون هیچ اطلاعی ندارن، توی خیابون همه با یه "mp3 player" توی گوششون تند تند راه میرن تا به مترو یا اتوبوسی که آدرسشو با موبایل گرفتن برسن، کسی حرف نمیزنه مگر اینکه بخواد رد شه و یه نفر سر راهش وایساده باشه. حتی الامکان کنار هم نمیشینن و در بعضی موارد ترجیح میدن سر پا وایسن تا اینکه برن کنار یه نفر دیگه بشینن. اگه بخوان خونه همدیگه برن حداقل از دوهفته قبلش به طرف اطلاع میدن که یهویی وقتی بهش گفتن طرف نمیره :-)

همه چی قانون مند شده، شاید یه ذره زیادی منظم شده !! فروشنده ها "باید" به افراد سلام کنن و بعدش هم هیچ حرفی ردو بدل نمیشه ، برای پیدا کردن بهترین مسیر از هر نقطه به هر نقطه شهر (و در خیلی موارد، کل کشور) میشه از اینترنت یا مراکز (اتوماتیک) اطلاعات استفاده کرد و باز هم با کسی حرف نزد. شاید یکی بگه که: "خوب لازم نیست که انرژی آدم صرف دونستن اطلاعات بیهوده بشه"، باشه خوب منم قبول دارم، اما نمیشه از این واقعیت گذشت که دونستن یه سری اطلاعات در کنار هم ولو اینکه در مورد محیط محلی زندگی باشه، علاوه بر اینکه اطلاعاتتو زیاد کرده ، تو رو به یه سری نتیجه گیری ها راهنمایی میکنه و میتونی حرکات اطرافت رو بهتر حدس بزنی.

تفریح این مردم فقط آخر هفته هاست که حقوقاشونو بگیرن و توی دیسکو ها خرج کنن، با اینکه مشروب خوردن توی خیابون ممنوعه، اخر هفته ها همه یه بطری مشروب دستشونه و همون آدمایی که سرپا وایسادن و به نشستن کنار یکی دیگه ترجیح میدن شروع میکنن به دلقک بازی و جوک گفتن!! اینها به وقتی مشروب میخورن ، یا اگه بهتر بگم از زمانی که مشروب رو دستشون میگیرن، تازه خودشون میشن. مشروب نقطه ضعف سوئدی هاست، مخصوصا دخترهای سوئدی. پلیس هم آخر هفته ها با وجود جرم بودن این کار، کاری به کسی نداره، انگار که داروغه شهر استکهلم پیش خودش گفته باشه که عیبی نداره، بیچاره ها یه هفته مثل خر کار کردن، حالا میخوان یه کم تفریح کنن!

تکنولوژی این مردم رو مسخ کرده و واسشون انزوا و تنهایی رو به ارمغان آورده. مسأله بدتر اینکه ماهیت زندگی ماشینی اینجا خواه ناخواه روی زندگی تک تک افراد تأثیر میگذاره، چراکه در غیر این صورت کار آدم پیش نمیره.

چه میشه کرد، من که از زندگی ماشینی بدم میاد تکلیفم چیه؟ مگه آدم چقدر باید خلاف جهت آب شنا کنه؟ امروز شاید یک کیلو بستنی خوردم تا آخر به این نتیجه برسم که : ماشینی زندگی کن، اما ماشینی فکر نکن!! بازم باید خلاف جهت آب شنا کنم.

اسکاندیناو نامه - دومین نگاه

2007-03-07T01:32:00.000+03:30

مردم اینجا توانایی عجیبی در پذیرش فرهنگ های دیگه دارند. به عقیده چند نفر که مدت زیادیه که اینجا زندگی میکنن، مهاجر ها و نیز مردم سایر کشورها در چند دهه گذشته تاثیر زیادی در رفتار فعلی این مردم داشتند، طرز لباس پوشیدن، مواد غذایی مصرفی و برون گرایی از نمونه های تغییر مردم در این مدت بوده . الان تقریبا در تمام فروشگاههای اینجا میشه لیموعمانی پیدا کرد با یه کاتالوگ که نوشته این ماده غذایی از ایران به اینجا اومده. یا انواع فلفل قرمز و .... اینجا روی یادگیری زبان انگلیسی تاکید خیلی زیادی میشه، خیلی از دخترها از اینجا خانواده هایی رو توی امریکا گیر میارن و بعنوان پرستار بچه چند ماهی رو اونجا زندگی میکنن. این هم یه جورایی نشون میده که جامعه در برابر تغییر اینرسی بالای نداره.
موضوع جالب دیگری که به نظر میرسه دولت مردها و سیاست های محافظه کارانه این دولته. اینجا نزدیک به سیصد ساله که جنگ به خودش ندیده. موقع جنگ جهانی به هیتلر اسلحه میفروخته و از اون طرف یهودی هارو فراری میداده. زمان جنگ ایران و عراق و البته خیلی از جنگهای طرف ماها پتانسیل بزرگی برای فروش اسلحه باز شده که وضع ملت سوۀد و اقتصاد اونا رو حسابی رو به راه کرده . خلاصه اینکه توی ده پونزده سال یه ملت میتونه اینقدر تغییر کنه خیلی جالبه

اسکاندیناو نامه - اولین نگاه

2007-02-25T01:48:00.000+03:30

تا حالا فکر میکردم شبیه ترین آدما به ایرانیها ایتالیایی ها هستن، اما یونانی ها خودخود
ایرانیان با این تفاوت که یه کم پر تلاش تر و مهربون ترن.
یه سری کارای این ملت سوئد جالبه: اگه آدرسی رو که بیشتر از صد متر باهاشون فاصله داه ازشون بپرسی مطلقا نمیدونن که اصلا اینجایی که تو میگی خوردنیه یا پوشیدنی؟
پسراشون با دختر های چشم بادمی دوستن و دختراشون با پسر های مو مشکی .
وقتی پای حرف به میون میاد همه از امریکا و امپریالیست جهانی بد میگن اما اکثرا انگلیسی رو با لهجه امریکایی حرف میزنن و واسه تعطیلات میرن امریکا - اکثر افراد حد اقل چند هفته رو توی امریکا بودن.
دختر ها از پسر ها گرم ترن و بیشتر اهل تعریف کردنن، اینجا ساکت بودن یه جورایی اخلاق مردونه محسوب میشه. نتیجه اخلاقی اینه که برای جلوگیری از سؤ تفاهم با پسرایی که نمیشناسی زیاد حرف نزن !! :-)
جمعا آدمای راستگویی هستن اما حواسشون خیلی جمعه ( به فتح جیم) ،
جوونا واسه درس خوندن عجله ای ندارن وقتی از درسای طاقت فرسای دبیرستان فارغ التحصیل میشن یه چند سالی کارمیکنن اگه نیاز شد میرن دانشگاه اگرم نشد که هیچی، موسیقی مورد علاقه اکثریت رپ و متال و هارد راکه.

تنبل ها به بهشت نمی روند

2007-01-27T17:54:00.000+03:30

در احوالات وزارت علوم، تحقیقات و فن آوری عرفا سخن ها گفته اند و شعرا قصیده ها سروده اند. امروز جای دوستان خالی رفته بودیم وزارت علوم. جایی که همواره نظم و وقت شناسی سر لوحه برنامه ها و امورات آن قرار داشته است – with all do respect :
زرشک!!!

جالب اینجاست که تقریبا هر جایی که در میدان دید هر موجود زنده ای قرار داشت اطلاعیه
ای به چشم میخورد که نوشته بود "امروز از ساعت 12 تا 13:30 به دلیل مراسم عزاداری دفاتر تعطیل هستند "

تا اینجا همه چیزگل و بلبل و سبزه بود تا اینکه ما ارباب رجوع های فلک زده زندیق که خیلی غلط کرده بودیم که شنبه صبح به این مکان مقدس پا گذاشته بودیم فهمیدیم که در این یک ساعت و نیم جز علافی کاری از دستمان بر نیامده و ناگزیر به زل زدن به چهره نگران همدیگر هستیم. البته خوشبختانه نهار در رستوران آقایان سرو نمیشد و لی باز جای شکر آن باقی بود که ارباب رجوع ها از حقوق کامل در راستای ولگردی در پله ها و یا بازی کردن با موبایل و استفاده از سرویس بهداشتی برخوردار بودند و به طریقی حق علافی داشتند.... باز هم خدارا شکر.

خلاصه دهن ماها تا ساعت یک و نیم حسابی سرویس شه که البته حق ما هم مسلما همین بود که به افسو ن شیطان ملعون در پشت در اتاق مربوطه صف کشیده بودیم که وقتمان اندکی کمتر به هدر رود اما با این حال به گور اموات خود خندیده بودیم که همچین غلطی کرده بودیم و چشم همه مان کور.

ساعت یک و نیم شد و تازه وقت سرو غذا فرا رسیده بود که تنها در مسجد سرو میشد اما ما که یک بار غلط کرده بودیم و در صف طویل منتظر مانده بودیم که حق نداشتیم غلط دیگری کرده و غذا بخوریم. ساعت به دو نزدیک میشد و شور حسینی آنقدر کارمندان را برداشته بود که کلا از دنیای ماده جدا شده بودند و اساسا برگشت به میز های خود و البته پول و ثروت و مقام را فراموش کرده بودند. البته درست است که ما بعنوان یک مشت زندیق ملحد بی جا کرده بودیم که منتظر اتمام مراسم روحانی کارمندان وزارت روحانی علوم بودیم اما طبق آخرین استاندارد های موجود در سنت های جاری خداوند حد اقل میتوانستیم امیدوار باشیم که اندکی از ثواب قدیسین موجود در طبقه دو به حساب جلمبر هایی چون آدم های غیر طبقه دو نوشته شود.
ساعت اندکی از 2:30 گذشته بود که چهره نورانی کارمند مربوطه که آقایی تقریبا چهل ساله بود مثل ژاندارک (البته بدون اسب و کلاه خود) از دور پدیدار شد ... مردم برای رسیدن به او سر از پا نمی شناختند و در چند مورد نیز اشک شوق مشاهده شد تا اینکه کارمند(ع) صیحه ای آسمانی سر داد که :
"هوووو ووو وووو ... اینطوری نه ..... یکی یکی !!"

البته از هر چه که بگذریم حتی لاییک ترین و احمق ترین آدم نیز میتوانست حدس بزند که کارمند مزبور انزژی فرابشری صرف گریه زاری و بعد خوردن نهار کرده و فریاد زدن او کاملا طبیعی و قابل پذیرش است. اگر هم اینطو ر نبود در هر صورت ما خیلی غلط کرده بودیم که با انتظار خود و حضور مستمر در صف موجبات نارضایتی عبد خالص خداوند و گسستگی او را از عالم معنا فراهم کرده بودیم.

امام علی در لحظات واپسین زندگی فرزندش حسین را به "نظم در امور" توصیه نمود. فقط یکی از این دو سناریو میتواند درست باشد....

در حاشیه:
***آقایی که از اصفهان آمده بود و ساعت پنج همین امروز باید در فرودگاه میبود و به خاطر مجانی بودن نهار مسجد از خوردن آن امتناع میکرد مثل بلبل به کارمندان فحش میداد و بعدش استغفار میکرد.
***تاخیر کارمندان باعث شد که پسر و دختر جوانی که مدتهادر صف یاد شده منتظر بودند و نگاهشان را از هم میدزدیند بالاخره در باره آب و هوا و درس و ترافیک و این جور چیزها حرف بزنند و شماره های موبایل را ردو بدل کنند.
توضیح : آرزوی ما خوشبختی همه جوانان است.

Goodbye Leinin -- The German Movie

2007-01-26T21:38:00.000+03:30

Goodbye Lenin by Wolfgang Becker

The movie in one word is just Extraordinary; A German picture with English subtitle isn’t that kind of stuff to get me inspired but this one did and did it well.

The story happens in the last days of communist parties in East Germany and the legendary fall of the wall. Alex’s mom had a heart attack as she saw her own son beaten up by the communist troops distracting protesters; she was a member of the party herself and believed in the great goals of the leaders. Now she’s in coma while the wall collapsed and came down so she’s not gonna realize the revolution outside: The fact that her daughter ran into a misery and even she, herself had a heart attack and now the downward rush of unemployment and curse is pouring on people and Alex is now working for a X-TV.

The only way to keep the mother alive is to keep her away from the reality taking place outside and about the truth that there’s no East or West anymore, it’s too much for her so Alex isolates her from outside and covers every leak of information by clever lies. She’s got to live in the past to survive, that’s a tough deal. Keeping the curtains down all the time, hiding from old fellows and even making up fake NEWS to pretend nothing’s going on is a really genius idea to make a movie I guess.

Alex makes another Germany for her mom that she was dreaming of every moment; it’s no surprise that this fake one is way better than the real one.

The scene with Lenin statue flying about and IKEA poster on the wall which leaves mom in a total bewilderment is just so great and clever. The scene with Alex facing his dad for the first time in adolescence is nice too. The scene with fake cosmonaut Sigmund’s speech about communist when he goes “Socialism doesn’t mean living behind the walls , it means reaching out to others” and the Ariane’s dilemma of laughter and cry is so great, at last the scene with Alex pouring his mom’s ashes instead of the dull chamber is another clever idea of this director. The idea that she dies happily in oblivion is like a sentimental bomb, be careful of that when you touch it, this thing has no safety switch ;) She’s happy because she doesn’t know what’s going on, because she already has what she wants. What she believed in was well earned in her fantasy world made by Alex.

This movie reminds me of “Amelie Poulain” because of its exclusive color arrangement, close ups and also dissolves; the music is really great and it’s no surprise because it’s another “Yann Tiersen”’s works. (Check out his music for “Amelie Poulain” it’s a pure piece of art)

you can also check this out:
http://imdb.com/title/tt0301357/usercomments-191

به طنز میشه اعتماد کرد

2007-01-16T13:00:00.000+03:30

سلیقه موسیقی بسیاری از طرفداران این هنر در سه دهه گذشته در اروپا ی غربی و امریکای شمالی تغییرات زیادی کرده، توی امریکا بیشترین سهم فروش موسیقی به رپ، بعدش راک اختصاص داره، در صورتیکه سی سال پیش جاز ، پرفروش ترین موسیقی بود
چند وقت پیش از یکی از دوستام پرسیدم این نویز چیه که گوش میدی و منظورم از اون ، یه گروه نوپای رپ ایرانی بود، گفت که هیچی ، آهد فون هارو میگذارم توی گوشم و همزمان میشینم پشت کامپیوترم با خیال راحت کد میزنم
موسیقی فقط یه نمونه تغییراته ، سینما ، ادبیات و خیلی چیزای دیگه هم تغییر میکنن و سلیقه نسل پدر و پسر رو با هم در تعارض قرار میدن یا حتی بعضی وقتها اونا رو در مقابل هم به صف آرایی وادار میکنن، اما طنز از زمان کمدی های دهه بیست تا حالا اینقدر تغییر نکرده که واسه این نسل بیگانه باشه، میتونی با خیال راحت از کمدی لذت ببری و مطمين باشی که بعدا میتونی با کوچکترین عضو خانواده ات هم یه تفریح مشترک داشته باشی

کوهنوردی توی ابر

2007-01-12T23:13:00.000+03:30

با این دفعه شد 36 بار، قله توچال :-) . دوشنبه گذشته تعطیل بود و فرصت مناسبی بود برای کوهنوردی، سنگین ترین مهی بود که تا حالا توی توچال دیده بودم، این ابری که توی عکس هست کم کم اومد و کل اون راه رو گرفت. خیلی باحاله که ازدقیقا از زیر تله کابین بالا بری در حالیکه هیچی از خود تله کابین قابل دیدن نباشه و فقط صداش بیاد، از اون جالبتر اینکه نتونی ببینی خورشید کدوم طرفه، مثل این بود که داری توی ابرها راه میری. قطب نمایی که دو سال پیش گرفته بودم بالاخره به یه دردی خورد.

Fiddler on the Roof -- The Musical

2006-12-30T11:44:00.000+03:30

Fiddler on the Roof

I didn’t hurry to watch this picture, you know what, even if I hustled really so bad, I was supposed to see it in the delivery room right after I was born, in that case I was also ten years late.

This 1971 musical drama is an extraordinary work, you know when Jews get together in to make a movie, you know that something good is gonna come out.

Story starts in Anatevka, an old little Russian village with Jew inhabits all over, Tevye looks pretty confident of what he’s thinking. The chemistry that keeps all these people as one happens to be one thing: “Tradition”.

He doesn’t know even how this tradition got started, but they live their lives, they eat, they have teachers, workers, servants, they respect the rabbi and they ask him whatever looks unfamiliar to their lives.

Tevye is a little more flexible to change customs and traditions than his other colleagues. He’s blessed with a lifetime of poverty and misery, he’s got five daughters and three of them have kept their eyes on the Yente, the matchmaker.

The first one secretly promises the poor tailor to marry him while Tevye agrees on having Laser as the match for his first daughter, now the first fight with the old tradition appears, now the old tradition is exposed to the wind of change. He gives her the permission to marry the guy that she really loves and not just bunch of bloody wad of money that by the way Laser’s.

The second one, Hodel breaks more and more traditions, she doesn’t even ask for Tevye’s permission, just for his blessing. She’s drastically under impression of the new revolutionary open minded Perchik. Tevye, gives his “permission” to the new happy different couple anyway.

The third daughter marries out of “faith”. She marries a Christian and then she comes back to the father for a smile or for a goodbye, but the father puts his foot down and abandons her. He’s flexible to change but he’s not too flexible. He thinks “if I bend that far, I will break”.

At last the fiddler on the roof, which represents the spirit of the people living in Anatevka or maybe their tradition, comes after Tevye as he’s forced to leave the village like all other people.

The music is wonderfully put; some of them are very original. There’s also one song between Holde and Perchik which isn’t included in the picture but it’s definitely worth to hear. On the other hand, Topol, with his extraordinary performance seems the exact match for Tevye, knowing that he’d been in almost ten pictures back then but He’s fabulous.

Check this movie out; it may turn to your number one movie ever.

همیشه یکی فدای همه

2006-12-26T16:23:00.001+03:30

موقعیکه تو سن و سال مدرسه راهنمایی بودم، زیاد پیش میومد که معلم ها منو از کلاس بندازن بیرون... بعضی وقتها هم میفرستادنم دفتر مدرسه که بیشتر حالم گرفته بشه ... سه سال راهنمایی تقریبا خوب گذشت تا اینکه یکی از معلمهای چاق و بی مصرف ما که اتفاقا همیشه نقش شرلوک هولمز رو توی معلما داشت فهمید که روش یه اسم گذاشتن .. "یوگی!" .

خلاصه با یه روش کثیف ، یه دانش آموزی رو که درساشو یکی درمیون میافتاد رو تهدید کرد که اگه نگه که این اسما کار کیه پدرشو در میاره. اونم ورداشت صاف گفت: "مهدی گودرزی"

اسم گذاشتن روی همدیگه یکی از شیطنت های رایجی بود که ما توی مدرسه داشتیم، همه روی همه معلم ها اسم میگذاشتیم بجز اونهایی که بچه هاشون هم کلاس ما بودن. (واسه اونها بعدآ این کارو میکردیم) . من تنها مجرم این معرکه نبودم، بیش ا ز نصف کلاس توی این مراسم روحانی شریک بودن، متآسفانه از اونجاییکه اسمای پیشنهادی من معمولا بعد از چند وقت جزو اسم شناسنامه ای استاد عزیز میشد، آخرش کل قضیه به پای من بیچاره تموم میشد. خلاصه ... توی مدرسه راهنمایی من شش بار تا دم اخراج رفتم و برگشتم- متاسفانه دو تا از هم دستام از مدرسه اخراج شدن.

دبیرستان به خودم قول دادم که دیگه اونجوری گند نزنم که مثل قدیما یکی درمیون از سر کلاسا بندازنم بیرون... ساکت تر شدم ، با بجه ها کمتر میجوشیدم. دوستای صمیمی من همیشه معلما بودن بعد دانش آموزا. البته این رو هم بگم که دوستای دانش آموزی هم که اینجا داشتم ، جزو درس نخون ترین و شرور ترین بچه ها بودن.

دبیرستان به خیرو خوشی گذشت تا رسیدیم به دوران خوش دانشجویی بالاخره پتانسیل آزاد نشده دوران دبیرستان اینجا کار دستمون داد !!!!

قضیه دانشگاه رو الان نمیخوام کامل تعریف کنم ... چون هنوز به فاز خنده نرسیده. وقتی که کامل تموم شد اون موقع میره جزو خاطرات دوران دانشجویی که میشه تعریف کردو کلی بهش خندید، اما الان فعلا یه خاطره تلخه.

یه چیزی این وسط واسم جالب بود: توی دبیرستان هم من یه دانش آموز سر به زیر نبودم.. شیطنت میکردم، اتفاقا زیادهم میکردم. اما تفاوتش اینجا بود که توی کانون سروصدا نبودم. واسه برقراری نظم و ترتیب کلی جامعه شناس تا حالا خودشونو کشتن که روش و سیستم ارائه بدن که چه کنیم که این اتفاق اصلا نیفته یا دیگه نیفته. اما توی سیستم آموزشی و اداری این مرز پر گهر ، ایران، هنوزم عضو اکسترمم یه جریان بی نظمی رو میگیرن و دخلشو میارن که عبرت سایرین بشه.

دانشجویی رو که با خودش یه دفتر پر تقلب میاره سر جلسه از لنگ چپ به سر در دانشگاه آویزون میکنن تا دیگه کسی این کارو نکنه اما دانشجویی که کل امتحان کلش توی ورق بغل دستیش بوده در کمال کرامت شاهانه بخشیده میشه.

قانون دوم مهدی

2006-11-11T11:09:00.000+03:30

-- توی اجتماع و یا حتی توی یک سیستم که "انسان" به نوعی یکی از پارامترهای تعیین کنندشه، "مطلق" وجود نداره.
مصداقهای این مفهوم توی دنیای خارج، خوشبختانه زیادن، مثالها و اتفاقهای دنیای اطراف و خیلی وقت ها، تعاملات اجتماعی هم این مفهوم رو تایید میکنن:
ما نمیتونیم بدون ارتباطات انسانی و اجتماعی زندگی کنیم، همچنین نمی تونیم زندگی خودمونو بر اساس نظرات مردم بنا کنیم و بعبارتی به یه خلوت نیاز داریم که مال خود خودمونه.
یا این مطلب (که البته بیشتر واسه جوونها پیش میاد،)، که آدما بعضی وقتا فکر میکنن که دارن زیادی خودشونو وقف بقیه میکنن، البته این احساس از مسائل روزمره گرفته تا مسائل رومانتیک و یا ارتباطات پولی و کاری ممکنه واسه آدم پیش بیاد. بعد از مدتی با خودشون میگن که از این به بعد فقط واسه خودشون زندگی میکنن و بس، اتفاقا تا مدتی هم همه چیز عالی پیش میره تا اینکه اون بعد آدم که به ارتباط و حرف زدن نیازمنده به مرزهای بحرانی خودش نزدیک میشه؛ اونموقع ممکنه یهویی یه کار انفعالی از این از این دوست غار نشین ما سر بزنه.
اینها همش به این دلیله که ما آدما مطلق نیستیم -- نه منطق مطلق و نه احساس مطلق، نه درس مطلق، نه کار مطلق ونه بطالت مطلق

Language and Thinking

2006-11-09T20:29:00.000+03:30

One of the factors that can drastically affect our thinking style is the language we speak. In some parts of Iran that I've been and I've seen so far, one thing was for sure:
The better the language is to conceptualize the notions and events, the better those people could handle social interactions. Lack of language ability can easily result in some violent behavior and unreasonable decision makings.
At the other hand, the way we think could be as an influential factor which exerts tons of changes to the language we speak.
Fortunately Persian language is really extensive (not from the perspective of word entries but from the viewpoint of language ability) and comprehensive and that's why this land is famous because of its brilliant poets.